ตัวหนังสือหัดเดิน

555 ในที่สุดข้าพเจ้าก็จะได้เขียนบล็อคเป็นครั้งแรก
หลังจากที่รุจักกับเจ้าบล็อค นี่มานาน แต่ไม่กล้าจะขยับนิ้วพิมพ์แป้น
เพื่อบอกเรื่องราวต่างๆ เหมือนกับเจออิฐบล็อคแทนที่จะเป็น Blog
เรียงตั้งฉาบตัวเป็นกำแพงไว้ ตัวอักษรในใจข้าพเจ้าจึงไม่สามารถทะลวงบล็อคออกมาได้
ได้แต่ เห่า บล็อค บล็อค ตาม space ของเพื่อนๆ ไปเรื่อย
 
อาจจะเป็นเพราะ ทุกครั้งที่จะทำไร อยากที่จะให้สิ่งที่ทำออกมา
ดีที่สุด น่าอ่านที่สุด สนุกที่สุด มันที่สุด ……….
จนในที่สุด กลับกลายเป็นสิ่งที่ร่างในใจ แต่เมื่อไม่ถึงที่สุด ในท้ายที่สุดก็จบลงแค่ในหัวข้าพเจ้า
 
แต่ความคิดของข้าพเจ้า ก็เปลี่ยนไป เมื่อได้เข้าไปในโลกของนิ้วกลม (ใครที่ได้อ่าน aday คงรุจักเด้อ)
เป็นบันทึกเดินทางระหว่างที่นั่งรถไฟไปตู้เย็น, ตู้เย็นในที่นี้ หมายถึงแดนเหนือสุดของจีน ซึ่งหนาวลบสามสิบองศา !!!
บันทึกที่ไม่ใช่แค่เดินทางด้วยขา แต่ยังบันทึกถึงการเดินทางด้วยหัวใจและความคิดในสมอง
 
รถไฟ ที่ทำให้เวลาเนิบช้าลง
รถไฟ ที่ทำให้คนมีอยู่กับตัวเองมากขึ้น และคิดทบทวนสิ่งที่ผ่านมา
รถไฟ ที่ทำให้คนมองสิ่งต่างๆ ได้ลึกมากขึ้น
บางที รถไฟก้อมีข้อดี ในแบบอื่นที่ต่างจากเครื่องบิน
 
มีตอนนึงที่นิ้วกลมได้คุยกับเพื่อนร่วมทาง และนั้นเป็นจุดประกายที่ทำให้ผมอยากจะเขียนบล็อคบ้าง
เขาคุยว่า ทำไมนิ้วกลมถึงออกหนังสือ pocket book ได้มากมายภายในเวลาสั้นๆ
แต่ตัวเพื่อนเขาเองที่อยากจะสร้างงานซักชิ้น กลับยังไม่มีอะไรเลย
 
นิ้วกลมกลับตอบง่ายมากว่า..
 เราคิดว่าสิ่งที่เราทำ เราชอบมั้ย
 ถ้าคิดว่าชอบ ก็ทำมันขึ้นมาเลย
 ไม่จำเป็น ว่าจะดีที่สุดหรือไม่
 
 ถ้าตัวเราชอบ แค่นั้นก็พอ
 
อืมมม อ่านมาถึงประโยคนี้ ผมคิดว่าผมชอบ blog อันแรกของผมนะ
แม้ ไม่ดีที่สุด แต่กูชอบ
และกูมี blog ของตัวเองชิ้นแรกแล้ว
 
คุณละมีแล้วยัง
 
ปล. ตอนนี้ชีวิตเหมือนนั่งเครื่องบิน ทุกอย่างรวดเร็ว
     แต่ไม่เห็นความสวยงาม ในระหว่างทาง
     มีแต่ความว่างเปล่าของผืนฟ้า และก้อนเมฆ
     เริ่มเห็นภูเขาสีเขียว ตึกเล็กๆ สีเทา เมื่อตอนเครื่องจะ landing
     เพียงแค่เสี้ยวแว่บเดียว ที่ทำให้ชีวิตมีสีสัน
     
     อยากใช้ชีวิตในรถไฟ จังเลยยยย
     ถึงแม้จะถึงจุดหมายชีวิต ช้า
     แต่ก็ได้เห็น สีเขียวของใบไม้ ประกายแสงแดด ยามแตะพื้นน้ำ
     สีหน้า รอยยิ้มของผู้คน ทั้งที่อยู่บนรถไฟ และนอกรถไฟ
     ได้แวะซื้อ ไก่ปิ้งตามลายทาง
    
     อันไหนมันสำคัญกว่ากันนะ ระหว่างจุดหมาย กับ ระหว่างทาง
   
     
 
 
 
 
 
 
ข้อความนี้ถูกเขียนใน Books คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

2 ตอบกลับที่ ตัวหนังสือหัดเดิน

  1. Kris พูดว่า:

    ระหว่างทาง

  2. Chalida พูดว่า:

    เข้ามาอ่านแล้ว blog แรกของน้องคิม
    ชอบ ชอบ
    เขียนอีกนะ
     
    จุดหมายอะสำคัญ แต่ระหว่างทางทำให้ มันมีค่ามากขึ้น
    ขาดอันใดอันหนึ่งไปคงไม่ดี

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s