ญี่ปุ่นไม่ได้ดีแต่เรื่องขี้

 

 จากการเดินทางญี่ปุ่นครั้งนี้ พบว่า

 

1. เป็นประเทศที่ใช้เหรียญเปลืองมาก มาวันแรกไม่ทันไรเหรียญก็เต็มกระเป๋าแล้ว เลยคิดว่าหากจะเปิดมูลนิธิช่วยเหลือคนตูดแดงอันเนื่องมาจากขึ้เหลวซ้ำซ้อน จะเอาตู้บริจาคมาตั้งที่นี่ ถ้าจะช่วยบุรุษตูดแดงได้หลายคนอยู่

2. เนื่องมาจากข้อ 1 เลยพบตู้หยอดเหรียญเยอะมากๆๆๆๆๆๆ เดินสามก้าวก็เจอแล้ว ขายน้ำนี่เจอเยอะมาก คาดว่าคนญี่ปุ่นน่าจะเป็นพยูนเผือกมาก่อน แล้วค่อยมาวิวัฒนาการให้อยู่บนเกาะได้ เลยอาจมี DNA ที่ต้องมีน้ำทุกที่

3. นอกจากขาดน้ำไม่ได้แล้ว ยังขาดเกลือไม่ได้อีก ดูจากอาหาร แม่งเค็มทุกอย่างเลยยยย ตรูกินไปลิ้นชาเลยต้องซัดน้ำไปร่วมขวด (เออหรือตู้กดมันมีเผื่ออย่างงี้วะ) คาดว่าอีกหน่อยถ้าตูดแดงอีก จะเอามาล้างตูดฆ่าเชื้อ

4. คนญี่ปุ่นจะใส่เสื้อตัวเดียวไม่ได้ ต้องมีเสื้อนอกคลุมตลอด สงสัยสืบเนื่องจากคุ้นเคยที่มีชั้นไขมันอยู่ สมัยยังเป็นพยูนเผือก

5. ใครบอกคนญี่ปุ่นหน้าตาไม่ดีนี่ขอเถียงๆ เรียกว่าเดินไปแป๊บๆ เจอคนหน้าตาดีตลอด ลิงหิมะอย่างตรูแทบจะเรียกว่าขี้เหล่

6. เป็นประเทศที่มีความหลากหลาย  สับสน  มั่วซั่ว แค่น้ำดื่มก็มีเป็นสิบๆอย่างแล้ว น้ำดื่มจากเขายอดเขา น้ำผสมวิตามิน น้ำผสมเกลือแร่ ขาดก็แต่น้ำช่วยทำให้ขี้แข็ง –_-ll ทางรถไฟนี่ขอยอมแพ้จริงๆ กี่สายก็ไม่รู้พันกันมั่วไปหมด แถมมีแบบ express แบบจองก่อน แบบธรรมดา อีกหน่อยคงมีแบบรับเฉพาะพยูนอ่าวไทยปลายคาบสมุทรมลายู เออเอาเข้าไป

7. เป็นชาติที่บ้าเก็บแต้มมาก เรียกว่าไม่ธรรมดา แทบทุกร้านจะมีบัตรสะสมไว้แลกของ คาดว่าหากไปเปิดร้านเองคงให้แลกของเป็นตัวเจ้าของร้านเอง เผื่อจะได้คนญี่ปุ่นหน้าตาน่ารักๆบ้าง เออมันจะมีพยูนเผือกตัวไหนมาแลกวะ

8. ภาษาอังกฤษที่ร่ำเรียนมาแทบจะกลายเป็นศูนย์ เรียกได้ว่าไม่สามารถใช้ได้เลยยยย ภาษามืออย่างเดียวเท่านั้น

 

โดยเฉพาะสั่งอาหารมันมาก ดังเช่นตัวอย่างต่อไปนี้ แกนหลักมาจากเรื่องจริง มีเสริมแต่งให้เห็นภาพในการอ่านเล็กน้อย

 

……………………………………………………………………………

ขณะกำลังเลือกเมนูเพื่อจะสั่งขนมถั่งแดง ซึ่งตั้งใจจะสั่งเป็นชุดแบบพร้อมไอซ์ทีเย็น

ลิงหิมะ " I want this ” พร้อมชี้นิ้วไปที่ ขนมถั่วแดงตรงบรรทัดที่เดาว่าน่าจะเป็นแบบชุดพร้อมเครื่องดื่ม

พยูนเผือก " ไฮ้, #%_@$%()@%*#_+# " แล้วส่งยิ้มหวานแบบโฮะโฮะๆ เรียกได้ว่าถ้าเอาครีบพยูนอันอวบอิ่มของเธอ มาปิดปากแต่พองามได้คงทำไปแล้ว

เอาละเว้ยตู ตั้งสติๆ

 

ลิงหิมะ "Can you speak English"

พยูนเผือก "ไฮ้, #(q)@#&_#+_"

เที่ยวนี้พูดไปยิ้มไป ท่ายังคงอาโนเนะแต่พองามเหมือนเดิม เที่ยวนี้มีโค้งตัวขณะพูดไฮ้ด้วย

 

เหี้ยแล้วเมิงงงงงง ใจเย็นๆ ระหว่างนั้นเริ่มทำการอารธนาสื่งศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ อาศัยเจ้าพ่อลิงหิมะถือลูกท้อ มาช่วยบรรเทาอาการเวียนหัว

จ่ายตังค์ๆก่อน คงได้ขนมถั่งแดงนะ

หลังจากหายอาการมึนงง ก็ยื่นเงินใส่ ครีบนางพยูนเผือก

"ไฮ้ๆ " พร้อมกดเครื่องคิดเงิน

เออ ตูรู้แล้วมึงจะไฮ้ไรนักหนา ก็ตรูจะสั่งอันนี้แหละอีนังพยูน

 

ทันใดนั้นเห็นหน้าจอเครื่องคิดเงินขึ้นมาว่า 360 เยน

อ้าวกำชุดเครื่องดื่มต้อง 500 เยนอ่ะ

ว่าแล้วก็หยิบเมนูมาใหม่ แล้วชี้ตัวเล็กๆ มากๆ ใต้รูปไอติมถั่วแดงเพื่อบอกตูจะเอาแบบ 500 เยน

 

ลิงหิมะ " ไฮ้ๆ , กูลิโกะจุบุ จุบุ" พร้อมชี้ซ้ำๆ ไหนๆ พูดภาษาอังกฤษไม่ได้แล้ว เอาภาษาบ้านมันเข้าสู้

พยูนเผือก " ไฮ้ๆ, $#)%_@#$)" โอ้นี่หรือเมืองพยูน…… แม่งยังไฮ้ได้อีกสงสัยชอบกินกูลิโกะเหมือนกัน พร้อมกับผงกหัวอีกสองที แล้วชี้ไปยังแถบเครื่องดื่ม

 

อ้า เริ่มได้แล้วเว้ย

ลิงหิมะ “Liptan Ice Tea”

พยูนเผือก ไฮ้ๆ , Q*#&(*&(#)เออ ก็รู้แล้วว่าจะเอามาให้จะไฮ้ไรนักหา

พร้อมกับโล่งอกแค่ Liptan Ice Tea คงรู้หน่ะ 

 

หลังจากรอไม่ถึงนาที ไอติมชาเขียวข้าพเจ้าก็มา

มาพร้อมกับ ๆ

เออ……..

ชาร้อน พร้อมมีป้ายเล็กๆ กำกับชนิดชาที่นางพยูนเผือกชงมาให้

ระบุไว้ว่าเป็นชา Dajering Tea แม่เจ้า เอาเข้าไปเกิดมาเคยกินแต่ใบชาตราสามม้า

 

พร้อมกับ ไฮ้ๆ, (W)($#@)(*จะครบรอบที่สิบแล้ว ผงกหัวอีกสามที

พร้อมกับใบเสร็จ

 

เออ ตอนนี้กูอยากกินกูลิโกะจุบุ จุบุ แทนแหละ

……………………………………………………………………………

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อย่าสั่งไรที่ไม่มีรูปอยู่ในเมนูเด็ดขาด

(สุดท้ายก็ต้องเอา เนื่องจากกลัวพยูนเผือกจะหลังเดาะมากไปกว่านี้ นี่ถ้ามันโคกเครื่องคิดเงินได้คงทำไปแล้ว -_-ll)

 

ซึ่งจะบอกว่าพยูนเผือกในร้านต่างๆ ทุกที่เป็นอย่างงี้หมด คือถึงแม้เขาจะคุยกับเราไม่รู้เรื่อง แต่เขาก็ตั้งใจจะพยายามพูดทุกๆอย่าง ว่ามีไรบ้าง เอาบัตรสะสมมาป่าว (กูจะมีมั้ย) พูดนานมาก ทั้งที่ก็รู้ว่าไอ้ลิงหิมะมันคนละสปีชีย์กัน แถมยังไฮ้ พร้อมโค้งแล้วโค้งอีก เออออ เขาตั้งใจที่จะบริการเรา ไม่ว่ากูจะเป็นแค่คนตูดแดงธรรมดาๆ

 

ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่า ทำไมญี่ปุ่นเขาถึงเจริญได้ขนาดนี้

 

ขนาดแค่งานบริการเขายังตั้งใจทำ ทำด้วยใจเพื่อลูกค้าจริงๆ

ดูแล้วความมุ่งมั่น ความตั้งใจ คงไม่พอ

สิ่งสำคัญอาจเป็นเพราะที่หัวใจของเหล่าพยูน

ใจที่รักในอาชีพตัวเอง และทำสิ่งที่ตนรับผิดชอบให้ดีที่สุด

 

ยอมแพ้จริงๆครับ ขนาดคนขายในร้าน Fast Food ผมก็ยอมแพ้

ไม่ได้แพ้ที่หน้าตา (ที่พอสูสี)

ไม่ได้แพ้ที่ความคิด

ไม่ได้แพ้ที่ความมุ่งมั่น

ซึ่งพวกนี้ผมว่าคนไทยสู้ได้อยู่แล้ว

 

แต่ผมยอมแพ้ที่ใจของพวกเขาครับ

ขอคารวะพยูนเผือกหนึ่งที ไฮ้, กูลิโกะ จุบุ จุบุ

 

 

เปิดเพลงญี่ปุ่นให้เข้ากับบรรยากาศ
ข้อความนี้ถูกเขียนใน ไม่มีหมวดหมู่ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

4 ตอบกลับที่ ญี่ปุ่นไม่ได้ดีแต่เรื่องขี้

  1. Chalida พูดว่า:

    เหนือยแทน

  2. Kim พูดว่า:

    55 ไม่ได้เห็นคอมเมนต์พี่สามแล้วจะขาดใจ
    ขอบคุณสำหรับ เมนต์คับ

  3. Kris พูดว่า:

    อ่านสนุกดีอ่ะ
    เอาอีกๆ

  4. Naruewan พูดว่า:

    ชอบ กูลิโกะ จุบุ จุบุ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s