แด่เพ็ญ

ขอเขียนถึงเพื่อนเพ็ญหรือสรรพนามที่ข้าพเจ้าเรียกคือป้าเพ็ญ ผู้ที่จะจากลาเมืองไทยไปร่ำเรียนต่อยังสวีเดน
 
เพ็ญ
(ขอขอบคุณรูปจากงานรับปริญญาหนูนิกกี้ ซึ่งข้าพเจ้าเสียใจมากที่ไม่อาจไปร่วมงานได้ อยากดูรูปแบบไม่เซนเซอร์ ไปดูใน Hi 5 หนูนิกกี้เด้อ)
 
จากรูปคือคนด้านขวาสุด ที่ชูมือข้างเดียวผมสะบัดเหมือนแพนเค้กในโฆษณาแฟซ่า ที่โดนปิดปากอยู่
คาดว่าช่างภาพของหนูนิกกี้คงทำการรีทัช ขนจักแร้ให้กะป้าเพ็ญแล้ว รวมทั้งอาจมีการปรับค่าความสว่าง
ภายใต้รวงแขนของเธอ ให้มีสีเรียบเนียนเหมือนกับผู้หญิงปกติ เนื่องจากกระแสโลกาภิวัฒน์ไม่อาจทำ
อะไรเธอผู้นี้ได้ ในยุคที่ผู้หญิงไทยบ้าอาการจักแร้ขาว และเรโซน่าดรายสติ๊กขนาดเท่ายาดม แต่ป้าเพ็ญ
ของเรายังคงอนุรักษ์วัฒนธรรมอันดีงาม ยังคงรักษาประเพณีการดับกลิ่นรักแร้ด้วยสารส้ม จึงทำให้
รวงแขนของเธอ หยาบกร้านเนื่องจากการเสียดสีระหว่างหนังกำพร้ากะก้อนสารส้มทำให้กระดำกระด่างไปบ้าง
รวมทั้งการไว้ขนจักแร้บ้าง คาดว่าอาจมาจากความต้องการให้ขนรักแร้ช่วยรับแรงเสียดทานที่เกิดจากก้อน
สารส้มไว้ส่วนนึงก่อนก็เป็นได้ นับว่าเธอหัวแหลมไม่เบา
 
นี่ยังดีที่ป้าเพ็ญใส่กางเกงขายาวมาถ่ายรูป ไม่งั้นช่างภาพคงต้องช่วยรีทัชขนหน้าแข้งของเธออีกที -_-ll
 
นอกจากการดูแลตัวเองเยี่ยงหญิงไทยสมัย ร.5 แล้ว เธอคนนี้ยังมีหัวคิดแบบอดีตกาลอยู่มาก
เรียกว่าเทคโนโลยีสมัยใหม่ไม่สามารถคุกคามเธอได้อีกเหมือนกัน เรียกว่ามีหลายเหตุการณ์มาก 
 
ขอทำการรำลึกอดีตกาลเล่าให้ฟังซักเรื่องนึง
ระหว่างช่วงที่ฝึกงานซึ่งผมกะป้าเพ็ญอยู่กลุ่มเดียวกัน มีอยู่วันนึงอยู่ๆ เธอก็นำรีโมททีวีมาอวด
กับเพื่อนฝูง ไอ้เราก็งงว่าเอามาทำไม จะว่าเอารีโมททีวีมาเซฟงานก็ไม่ใช่ จึงถามเธอ
เธอให้คำตอบว่า
 
"เออ พอดีตอนเช้ารีบรีบรีบ เดี๋ยวมาไม่ทัน" (เธอมักมีอาการชอบพูดคำเบิ้ลอยู่บ่อยครั้ง บางทีเป็นทริปเปิ้ลคาดว่าเป็นแฟชั่นสมัย ร.5 เช่นกัน)  
"เลยรีบหยิบๆ ของใส่กระเป๋ามา พอตอนจะใช้มือถือนี่ละเว้ย ก็ควานหาในกระเป๋าพอหยิบขึ้นมาจะกดเบอร์" (นอกจากนี้ยังชอบลงท้ายประโยคว่าเว้ย) 
"แกเว้ยเป็นรีโมทโทรทัศน์ไปซะนี่"
"………….." ข้าพเจ้านิ่งไปพักนึงหลังจากฟัง -_-ll
พร้อมกับโชว์รีโมททีวีขนาดยาวกว่าฝ่ามือหน่อย พร้อมมีปุ่มเลข 0 ถึง 9 เรียงกันคล้ายๆ แบบมือถือ
เออลืมบอกไป เธอใช้โทรศัพท์มือถือแบบรุ่นสงครามโลก ทำให้มีลักษณะปุ่มคล้ายรีโมททีวี
แต่ขนาดรูปร่างคนละเรื่องกันเลยเจ๊
 
เออ เพ็ญนภา เธอไม่สามารถแยกรูปร่างระหว่างมือถือกับรีโมททีวีได้จริงๆ 
ซึ่งอาการของเธอไม่ได้มีแต่ข้าพเจ้าที่เผชิญเท่านั้น ยังประสบพบพานกับผู้อื่นด้วย
ในครั้งนี้ขอเบิกพยาน ภัคมน มาช่วยเล่าเหตุการณ์ให้ฟัง
 
"ก็มีอยู่วันนึง เพ็ญโทรมาหาเราว่าต่อเน็ตไม่ได้ บอกว่าพยายามทุกอย่างแล้ว ทั้งใส่ password ใหม่ ทำการ set modem อีกที
 แต่ทำไงก็ต่อไม่ได้ พอเรารู้ว่าเป็นเพ็ญก็ถามก่อนเลยว่า เพ็ญเสียบสาย modem แล้วยัง"
กูว่าล่ะ แทบไม่ต้องเดา หลังจากหายไปเช็คซักพัก เธอก็ตอบกลับมาว่าเออลืมไปจริงๆด้วยอ่ะ -_-ll
ยังดีที่เธอเสียบสายโมเด็มเป็น เทคโนโลยีทำร้ายเธอไม่ได้จริงๆ
 
แต่ยังไงป้าเพ็ญก็เป็นเพื่อนคนสำคัญของข้าพเจ้า ทุกครั้งที่เธอมีปัญหาก็มักจะโทรมาปรึกษาหารือ
(ในกรณีที่ภัคมนไม่สามารถเดาใจเธอได้ว่าเที่ยวนี้เธอทำอะไรผิดพลาด)
และทุกครั้งที่คุยกับเธอ ข้าพเจ้าจะรู้สึกว่าสามารถคุยกับเธอได้อย่างสบายใจ คุยได้ทุกเรื่องเพราะเธอเป็นคนไม่มีฟอร์ม
รู้สึกว่าทุกคำมีแต่ความจริงใจอยู่ข้างในอาการเป๋อๆ ของเธอ รู้สึกสบายใจเหมือนมีเพื่อนคนนึง
ที่เราไม่ต้องกั๊กเอาไว้ สามารถพูดในแบบที่เป็นตัวของเราเองจริงๆ
 
แม้ว่าตอนหลัง เราจะไม่ได้โทรคุยกันบ่อยเหมือนเก่าเนื่องจากเส้นทางชีวิตหน้าที่การงาน
แต่คงเหมือนที่นิกกี้เคยบอก ว่าความคิดถึง ความห่วงหา มันจะเป็นน้ำที่คอยหล่อเลี้ยงดอกไม้ที่ชื่อว่ามิตรภาพของเราไว้
แม้ไม่ได้เจอกันนาน แต่เมื่อไรที่ได้คุยกันก็จะรู้สึกถึงบรรยากาศเก่าๆทุกครั้ง คุยกันได้ทุกเรื่องเหมือนเดิม
 
เออพอป้าไปแล้วข้าพเจ้าก็คงขาดเพื่อนที่สามารถเปิดใจคุยได้ซึ่งมีน้อยมากๆไปอีกคนนึง
ยังไงดูแลรักษาตัวเองดีๆละเพ็ญ ยังไงดอกไม้ระหว่างเราจะไม่มีวันเฉานะ เราจะคอยรดน้ำพรวนดินบ่อยๆ
 
และเมื่อเราพบกันใหม่ อย่าลืมเอาเทคโนโลยีจากสวีเดนมาบอกกล่าวกันบ้างเด้อ
สุดท้ายอยากฝากบอกว่าสวีเดนคงไม่บ้าจักแร้ขาวเหมือนบ้านเราหรอก แกไม่ต้องเครียดนะ
 
  
 
ข้อความนี้ถูกเขียนใน ไม่มีหมวดหมู่ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

7 ตอบกลับที่ แด่เพ็ญ

  1. Chalida พูดว่า:

    เอ่อ ขอนับถือในความก้งก๊ง

  2. Naruewan พูดว่า:

    โอ้ววว หนูคิมให้เกียรติเพ็ญขนาดนี้เลยเหรอ ป้าเพ็ญก็ให้เกียรติคิมโดยการเรียกเราเข้ามาดู เธอคงภาคภูมิใจและมีความสุขมากที่เพื่อนๆของเธอระลึกถึงเธอในแง่มุมน่ารักน่าเอ็นดูเช่นนี้ น่าดีใจแทนเพ็ญจริงๆ กะซิกๆ

  3. Bongkoch พูดว่า:

    555 ขออนุญาตมา comment ด้วยคนนะ เราส้มน่ะ เพื่อนนิคกะเพ็ญ คิมจะรู้จักเรามั้ยก็ไม่รู้
     
    แต่ก็ต้องขอมาcomment เพื่อเป็นการให้เกียรติ แก่ป้าเพ็ญด้วย อิอิอิ
     
    (เพิ่งรู้จากที่นิกกี้โพสต์ ว่าเพ็ญเป็นคนมาชวนให้ดูด้วยตัวเองเลย เอิ๊กๆ)
     
    (จะคิดถึงจ้า)

  4. Kim พูดว่า:

    เราจำส้มได้ ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งในนี้
    แล้วไว้ไปเลี้ยงส่งเพ็ญด้วยกันนะ

  5. Pennapa พูดว่า:

    โอ้ว รักคิมค่ะ จุ๊บจุ๊บ อุตส่าห์เขียนถึงค่า อ่านแล้วนึกถึงวันวาน ต้องเรียกเนมาดูด้วย แต่ไมอ่านแล้วเหมือนตบหัวลูบหลังเลยอ่ะ ไว้ต้องไปกินกันด้วย ไม่งั้นเคือง จูจุ๊บส้มด้วย

  6. Kim พูดว่า:

    เพ็ญนี่แกมา comment เป็นด้วยหรือนี่ นับว่าพัฒนาแล้วนะเนี๊ยะ
    เออ แกคงสามารถไปใช้ชีวิตที่สวีเดนได้แล้วหล่ะ
    แต่ตอนนี้แกโกนขนหน้าแข้งเป้นยังอ่ะ

  7. Naruewan พูดว่า:

    น่าชื่นชมเพ็ญนะ ถือว่ามีพัฒนาการที่ดีเยี่ยมจริงๆ
     
     
    ฮ่าๆ แล้วทำไมต้องไปพูดถึงขนมันด้วยฟระ หรือว่าหนูคิมหลงเสน่ห์เพ็ญที่ขน??

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s